^{داستاني بسيار زيبا و واقعي}

^{در روز اول سال تحصيلى، خانم تامپسون معلّم كلاس پنجم دبستان وارد كلاس شد و پس از صحبت هاى اوليه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت كه همه آن ها را به يك اندازه دوست دارد و فرقى بين آنها قائل نيست. البته او دروغ مي گفت و چنين چيزى امكان نداشت. مخصوصاً اين كه پسر كوچكى در رديف جلوى كلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد كه خانم تامپسون چندان دل خوشى از او نداشت. تدى سال قبل نيز دانش آموز همين كلاس بود. هميشه لباس هاى كثيف به تن داشت، با بچه هاى ديگر نمي جوشيد و به درسش هم نمي رسيد. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسيار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه كرد.
امسال كه دوباره تدى در كلاس پنجم حضور مي يافت، خانم تامپسون تصميم گرفت به پرونده تحصيلى سال هاى قبل او نگاهى بياندازد تا شايد به علّت درس نخواندن او پي ببرد و بتواند كمكش كند.
معلّم كلاس اول تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است. تكاليفش را خيلى خوب انجام مي دهد و رفتار خوبى دارد. "رضايت كامل".
معلّم كلاس دوم او در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز فوق العاده اى است. همكلاسيهايش دوستش دارند ولى او به خاطر بيمارى درمان ناپذير مادرش كه در خانه بسترى است دچار مشكل روحى است.
معلّم كلاس سوم او در پرونده اش نوشته بود: مرگ مادر براى تدى بسيار گران تمام شده است. او تمام تلاشش را براى درس خواندن مي كند ولى پدرش به درس و مشق او علاقه اى ندارد. اگر شرايط محيطى او در خانه تغيير نكند او به زودى با مشكل روبرو خواهد شد.
معلّم كلاس چهارم تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى درس خواندن را رها كرده و علاقه اى به مدرسه نشان نمي دهد. دوستان زيادى ندارد و گاهى در كلاس خوابش مي برد.
خانم تامپسون با مطالعه پرونده هاى تدى به مشكل او پى برد و از اين كه دير به فكر افتاده بود خود را نكوهش كرد. تصادفاً فرداى آن روز، روز معلّم بود و همه دانش آموزان هدايايى براى او آوردند. هداياى بچه ها همه در كاغذ كادوهاى زيبا و نوارهاى رنگارنگ پيچيده شده بود، بجز هديه تدى كه داخل يك كاغذ معمولى و به شكل نامناسبى بسته بندى شده بود. خانم تامپسون هديه ها را سركلاس باز كرد. وقتى بسته تدى را باز كرد يك دستبند كهنه كه چند نگينش افتاده بود و يك شيشه عطر كه سه چهارمش مصرف شده بود در داخل آن بود. اين امر باعث خنده بچه هاى كلاس شد امّا خانم تامپسون فوراً خنده بچه ها را قطع كرد و شروع به تعريف از زيبايى دستبند كرد. سپس آن را همانجا به دست كرد و مقدارى از آن عطر را نيز به خود زد. تدى آن روز بعد از تمام شدن ساعت مدرسه مدتى بيرون مدرسه صبر كرد تا خانم تامپسون از مدرسه خارج شد. سپس نزد او رفت و به او گفت: خانم تامپسون، شما امروز بوى مادرم را مي داديد.
خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل ماشينش رفت و براى دقايقى طولانى گريه كرد. از آن روز به بعد، او آدم ديگرى شد و در كنار تدريس خواندن، نوشتن، رياضيات و علوم، به آموزش "زندگي" و "عشق به همنوع" به بچه ها پرداخت و البته توجه ويژه اى نيز به تدى مي كرد.
پس از مدتى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چه خانم تامپسون او را بيشتر تشويق مي كرد او هم سريعتر پاسخ مي داد. به سرعت او يكى از با هوش ترين بچه هاى كلاس شد و خانم تامپسون با وجودى كه به دروغ گفته بود كه همه را به يك اندازه دوست دارد، امّا حالا تدى محبوبترين دانش آموزش شده بود.
يكسال بعد، خانم تامپسون يادداشتى از تدى دريافت كرد كه در آن نوشته بود شما بهترين معلّمى هستيد كه من در عمرم داشته ام.
شش سال بعد، يادداشت ديگرى از تدى به خانم تامپسون رسيد. او نوشته بود كه دبيرستان را تمام كرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود كه شما همچنان بهترين معلمى هستيد كه در تمام عمرم داشته ام.
چهار سال بعد از آن، خانم تامپسون نامه ديگرى دريافت كرد كه در آن تدى نوشته بود با وجودى كه روزگار سختى داشته است امّا دانشكده را رها نكرده و به زودى از دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصيل مي شود. باز هم تأكيد كرده بود كه خانم تامپسون بهترين معلم دوران زندگيش بوده است.
چهار سال ديگر هم گذشت و باز نامه اى ديگر رسيد. اين بار تدى توضيح داده بود كه پس از دريافت ليسانس تصميم گرفته به تحصيل ادامه دهد و اين كار را كرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترين و بهترين معلم دوران عمرش خطاب كرده بود. امّا اين بار، نام تدى در پايان نامه كمى طولاني تر شده بود: دكتر تئودور استودارد.
ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه ديگرى رسيد. تدى در اين نامه گفته بود كه با دخترى آشنا شده و مي خواهند با هم ازدواج كنند. او توضيح داده بود كه پدرش چند سال پيش فوت شده و از خانم تامپسون خواهش كرده بود اگر موافقت كند در مراسم عروسى در كليسا، در محلى كه معمولاً براى نشستن مادر داماد در نظر گرفته مي شود بنشيند. خانم تامپسون بدون معطلى پذيرفت و حدس بزنيد چكار كرد؟ او دستبند مادر تدى را با همان جاهاى خالى نگين ها به دست كرد و علاوه بر آن، يك شيشه از همان عطرى كه تدى برايش آورده بود خريد و روز عروسى به خودش زد.
تدى وقتى در كليسا خانم تامپسون را ديد او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش گفت: خانم تامپسون از اين كه به من اعتماد كرديد از شما متشكرم. به خاطر اين كه باعث شديد من احساس كنم كه آدم مهمى هستم از شما متشكرم. و از همه بالاتر به خاطر اين كه به من نشان داديد كه مي توانم تغيير كنم از شما متشكرم.
خانم تامپسون كه اشك در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: تدى، تو اشتباه مي كنى. اين تو بودى كه به من آموختى كه مي توانم تغيير كنم. من قبل از آن روزى كه تو بيرون مدرسه با من صحبت كردى، بلد نبودم چگونه تدريس كنم.
بد نيست بدانيد كه تدى استودارد هم اكنون در دانشگاه آيوا يك استاد برجسته پزشكى است و بخش سرطان دانشكده پزشكى اين دانشگاه نيز به نام او نامگذارى شده است !
همين امروز گرمابخش قلب يك نفر شويد... وجود فرشته ها را باور داشته باشيد
و مطمئن باشيد كه محبت شما به خودتان باز خواهد گشت...}

^{خبرنگار : با سلام خدمت شما خوانندگان محترم ، ما امروز به يكي از زندان هاي شهر آمديم تا مصاحبه اي را داشته باشيم با چند تن از زندانيان در خصوص علت روي آوردن آنها به بزه و بزهكاري و الان در خدمت يكي از اين زندانيان هستيم كه چهره ايشان خيلي براي من آشناست ولي هرچه فكر مي كنم به خاطر نمي آورم كه او را قبلا كجا ديده ام !}

^{خب ، زنداني عزيز ، چه عاملي سبب شد كه شما زنداني بشويد ؟!}

^{زنداني : دوست ناباب !}

^{خبرنگار : نه ديگه ، اين دوست ناباب خيلي تكراري شده ، تابلوست ، از مد افتاده ، يه چيز جديد بگو !}

^{زنداني : يك چيز جديد ؟! خب بلوتوث !}

^{خبرنگار : جل الخالق ! بلوتوث ؟! مگر بلوتوث هم عامل بزهكاري افراد مي شود ؟! امكانش هست كه در اينباره براي ما و خوانندگان محترم بيشتر توضيح بدهيد ؟!}

^{زنداني : بله كه ميشه ، چرا نشه ؟! ولا منم يه روزي واسه خودم كسي بودم ، جوون بودم ، پاك و سالم بودم ، منزلت اجتماعي داشتم ، يكي از محبوب ترين بازيگراي سينما بودم !}

^{خبرنگار : بازيگر ؟! اي بابا ، نكند شما آقاي .... هستيد ؟! مي گويم چقدر چهره شما برايم آشناست ! اينجا فيلمبرداريه ؟! يك امضا به من مي دهيد ؟!}

^{زنداني : جو گير نشو بابا ، داشتم حرف مي زدم ها ! گفتم بازيگر بودم ولي الان ديگه نيستم ؟! همين بلوتوثي كه گفتم من رو به خاك سياه نشوند ! قضيه از اينجا شروع شد كه من يك شب كه تو خونه مشغول چرت زدن و تماشاي يكي از فيلماي خودم بودم ، يكهو با فرياد عيالم مبني بر اينكه بدو آشغال ها رو ببر دم در كه آشغالي داره ميره ، عين فنر از جا پريدم و از ترس اينكه اگه آشغال ها رو به ماشين شهرداري نرسونم ، مورد ضرب و شتم از ناحيه عيالم قرار مي گيرم ، ديگه دقت نكردم كه چه جوري و با چه وضعي دارم مي رم تو كوچه ! اون شب تا ته كوچه دنبال ماشين شهرداري دويدم و موقع دويدن متوجه شدم كه يكي از همسايه ها داره با تلفن همراهش از من فيلم مي گيره ولي توجه چنداني بهش نكردم ، چون اين كار مردم برام عادي شده بود ، ولي چند روز بعد كه داشتم به سر صحنه فيلمبرداري مي رفتم ، متوجه شدم كه طرز نگاه هاي مردم به من  تغيير كرده و توي راه هر كسي من رو ميبينه نيشش تا بنا گوشش باز مي شه و كركر و هرهري راه مي اندازه ! خلاصه به محل كارم كه رسيدم توسط يكي از همكارانم تازه شصتم خبردار شد كه چه بلايي سرم اومده ! فيلم من در حاليكه با پيژامه و زيرپوش مشغول دويدن به دنبال ماشين حمل زباله بودم توسط همين بلوتوث  همه جا  پخش شده  بود !}

^{من كه با ديدن اين فيلم اونقدر به خشم اومده بودم كه رنگ صورتم به رنگ رب گوجه فرنگي صادراتي شده بود و يكسري بخار از داخل گوشهايم به آسمان متصاعد مي شد ، همونجا سوار ماشينم شدم و نفهميدم با چه سرعتي خودم رو رسوندم به در خونه اون همسايه نامرد ! يك چندتا جفت لگد كه به در خونشون زدم خودش سراسيمه اومد دم در تا ببينه كي داره در خونش رو مي تركونه ، ولي همينكه در رو باز كرد من از شدت خشم يقه لباسش رو محكم گرفتم و چسپوندمش به ديوار و گفتم : (( آخه مرد حسابي مگه تو از خودت پيجامه و زيرپوش نداري كه به لباساي مردم گير مي دي ؟! اين چه كاري بود كه با من كردي ؟! تو كه آبروي من رو بردي ! )) و خلاصه بعد از چند دقيقه پرخاشگري ، يكم خشمم فروكش كرد و با اظهار ندامت اون ، يقش رو   ول كردم و برگشتم به محل كارم و همه چيز به خير و خوشي تموم شد ولي فرداش فهميدم كه همچين خير و خوشي هم نبوده ! آخه فرداش دوباره وقتيكه داشتم به محل كارم مي رفتم باز هم مردم رو مي ديدم كه با ديدن من ، تغيير حالت مي دن ولي اينبار حالت چهره اونها به خشم و غضب تبديل مي شد و زير لب چندتا ليچار و حرف بي تربيتي نثارم مي كردن ! بعدا متوجه شدم كه دو تا فيلم ديگه هم از من پخش شده بوده ،  يكي وقتيكه تو اتوبان با سرعت غير مجاز در حال رفتن به سمت خونه همسايمون بودم و يكي هم وقتيكه يقه همسايه رو چسبيده بودم و اون هم داشت عاجزانه ازم عذرخواهي مي كرد ، بدون اينكه هيچ اشاره اي به  دليل اين اقدامات من شده باشه !}

^{خلاصه پخش اين فيلمها باعث شد تا ماهها بعد ، ديگه هيچ فيلمسازي حاضر نشه با من قرارداد ببنده و همين قضيه زمينه افسردگي و ابتلايم رو به بيماري روحي رواني رقم زد و حتي تا جايي پيش رفت كه بعد از عمري سالم زندگي كردن ، پاي سيگار هم به دهان من باز شد !}

^{ولي اين آخر قصه نبود ، آخه پخش بلوتوثي فيلم من در حاليكه در مطب دكتر روانپزشك نشسته بودم ، فيلم من در حال خريد قرص اعصاب از داروخونه و فيلم ديگرم در حال كشيدن سيگار داخل اتومبيلم باعث شد در عرض مدت زمان كوتاهي ، من كه يك سوپراستار محبوب القلوب بودم تبديل بشم به يك پيژامه پوش قانون شكن پرخاشگر رواني معتاد !}

^{خبرنگار : آه ، چه سرنوشت غمباري ، خب چي شد كه پاي شما به زندان باز شد ؟!}

^{زنداني : خودم اينجوري خواستم ! هرچي با خودم فكر كردم ديدم توي اين شهر تو هر سوراخ سمبه اي هم كه زندگي كنم بازم اونقدر كوچيك نيست كه لنز يك سانتي دوربين تلفن همراه مردم توش جا نشه و  زندگي شخصيم رو بصورت بلوتوث براي كل ملت نفرسته ، اين بود كه تنها جاييكه به ذهنم اومد كه هيچ كدوم از اطرافيانم اجازه استفاده از تلفن همراه رو ندارن همين زندان بود ، به همين دليل چند روز قبل تو خيابون با كله اومدم تو بيني يكي از اونايي كه داشت با تلفن همراهش ازم فيلم مي گرفت تا پليس بياد من رو بگيره و بندازه زندان و همينطور هم شد !}

^{بازم هوش ايراني ها...}

^{همين چند هفته پيش بود كه يك ايراني داخل بانك در منهتن نيويورك شد و يك بليط از دستگاه گرفت. وقتي شمارش از بلندگو اعلام شد بلند شد و پيش كارشناس بانك رفت و گفت كه براي مدت دو هفته قصد سفر تجاري به اروپا را داره و به همين دليل نياز به يك وام فوري بمبلغ 5000 دلار دارد. كارشناس نگاهي به تيپ و لباس موجه مرد كرد و گفت كه براي اعطاي وام نياز به قدري وثيقه و گارانتي دارد و مرد هم سريع دستش را كرد توي جيبش و كليد ماشين فراري جديدش راكه دقيقا جلوي در بانك پارك كرده بود را به كارشناس داد و رييس بانك هم پس از تطابق مشخصات مالك خودرو بالاخره با وام آقا موافقت كرد آن هم فقط براي دو هفته، كارمند بانك هم سريع كليد ماشين گران قيمت را گرفت وماشين به پاركينگ بانك در طبقه پائين انتقال داد.}

^{خلاصه مرد بعد از دو هفته همان طور كه قرار بود برگشت 5000 دلار + 15.86 دلار كارمزد وام راپرداخت كرد. كارشناس رو به مرد كرد و از قول رييس بانك گفت:}

^{از اين كه بانك ما رو انتخاب كرديد متشكريم و گفت ما چك كرديم ومعلوم شد كه شما يك مولتي ميليونر هستيد ولي فقط من يك سوال برام باقي مانده كه با اين همه ثروت چرا به خودتون زحمت دادين كه 5000 دلار از ما وام گرفتيد؟}

^{ايروني يه نگاهي به كارشناس بي چاره كرد و گفت:
تو فقط به من بگو كجاي نيويورك ميتونم ماشين 250.000 دلاري رو براي 2 هفته با اطمينان خاطر و با فقط 15.86 دلار پارك كنم.؟!}